رقص سایه ها
من سراسیمه به دنبال صدایش رفتم من و در هر دو شنیدیم که گفت: "قاصدک... همقدم لحظه و صبح خسته از دوری راه..." من شنیدم در باد تپش قلبش را ناگهان از پس کوچه دو قدم بالاتر سایه اش را دیدم و همان اول هم فهمیدم......... که طلسم سخن از زردی رویش پیداست قاصدک تاب خوران پنجه اش زخمی بود شکوه ای از غضب رود نکرد با صدایی خاموش خبر از مهمان داشت و نگاهش به اشارت می گفت: " آنکه یک عمر همه چشم به راهش بودیم با طلوع سحر از نور برون می آید" ا.آقایی دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست نه، وصل ممکن نیست همیشه فاصله ای هست........ اگر چه منحنی آب بالش خوبی ست برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر نه، وصل ممکن نیست همیشه فاصله ای هست دچار باید بود وگرنه زمزمه ی حیرت میان دو حرف........... حرام خواهد شد. "سهراب" .........و من تو را دیدم تو را در ازدحام کوچه های خلوت و بی خاطره ی پس از تو دیدم. ت در رویاهای کودکی ،با من شدی و مرا به بی کرانگی آزاد و بی دغدغه ی ماورای دنیا بردی. آن ظهر داغ تابستان،آن روز شوم که ما را در حیرتی عجیب و تا به امروز باور نکردنی گذاشتی و بال گشودی فکر می کردم فراموش خواهیم شد و فراموش خواهی شد.......... اما..... تکرار لذت بخش رویاهای با تو بودن مرا با حقیقت مرگ آشنا کرد از آن آخرین خواب پر خاطره که مرا با تو تا بهشت برد سال ها می گذرد اما تو هنوز با منی و حضور همیشه ی تو مرا به این باور رسانده که خاطره ی تو همیشگیست حتی اگر به دور ترین ابعاد زمان تبعید شده باشی.............. تا صبح منتظر ماندم با اولین تابش طلوع بود که دیدمش مشتاق بوسیدمش و به او گفتم تنها کسی است که هر روز به یادم بوده سایه ام حرفم را فهمید چون او هم مشتاق مرا بوسید "در حال زندگی کن.چون گذشته بر نمیگردد و آینده شاید نیاید." من این گفته ی شما را قبول ندارم آقای کارنگی!حال من تشکیل شده از فکر کردن به لحظه ای که گذشت و لحظه ای که هنوز نیامده.این جمله ی شما فقط در مورد جسم من صدق میکنه.جسمی که همیشه تو حصار زمان اسیره.ولی روحم رو هیچ چیز نمی تونه به تسخیر در بیاره.روح من آزاده و همیشه در حال از نظر گذروندن صحنه های نمایشی که گاه بسیار تلخ و گاه بسیار شیرین اند و تصویر آینده ای که............. چطور میشه به حال فکر کرد. در حالیکه "اکنون"فقط یه واسطه است.واسطه ای که من رو به سال های دور گذشته و آینده ،به یک لحظه ی قبل و بعد پیوند می ده. چطور میشه به حال فکر کرد و از کنار عناصر سازنده اش به سادگی گذشت؟ ............ گاه چه قدر ساده میشه قاعده های بازی رو به هم ریخت! از مردم شدم..... وقتی خلق نیز دلم را شکستند از تفاوت این دو ،در خود فرو ریختم چرا که خلق دلم را از برای تحقیر شکستند ولی خداوند..................... دستانم را گرفت و گفت: دل شکسته سهم من است و از آن روز،به یاد نمی آورم تنهایی را..... این مطلب قشنگ رو یک دوست خوب برای من خواند و من نیز برای شما.......... پاییز فقط یک بهانه است.................. مرگ نردیک ماست.با ما می خوابد،با ما ستاره ها را در آسمان بی انتهای شب می شمارد .مرگ هر روز در هر نفس مرا همراهی میکند و جایی،لحظه ایی گاه باور نکردنی و بعید مرا همراه همیشگی خود می کند میدانی! گاه طعم مرگ آنقدر تلخ است که تا همیشه ته گلوی ترا می آزارد گاه قیمت این همراهی تا آسمان ها تا آنسوی کهکشانهای مرئی و نامرئی آنقدر گزاف است که تا همیشه قلب تو را می فشارد من در این شب بارانی ،در میان اتاقک کوچک و سرد ،به حقیقتی می اندیشم که دیروز ،چشمان بسیاری را به خون نشاند و به پیام آوران شوم این جنایت ..................... فردا جسمهای بی جانی بر روی دست خواهد رفت و فریاد ها و نفرین های بسیاری به آسمان . راستی ما همه فرزندان آدمیم . چطور برادر ،برادر را به خون می نشاند ؟!!!!تکرار قصه هابیل و قابیل تا به کی کابوس شبهای ماست ؟ خداوندا مصلحی فرو فرست این درد بر شانه های ما سنگین است
| Design By : Night Skin |
