بعضی وقتا اتفاق هایی تکگونت میده که شاید به نظر خیلی ساده بیان.یه آقایی اومد داروخونه چند روز پیش.پیرمردی بود.یه ۲۰۰ تومنی مچاله شده دستش بود.از همونا که خیلی دست به دست چرخیدن و من یکی که اصلا رغبت نمی کنم دستم بگیرم،چون فکر می کنم کل چرکای عالم توشونه.اومد و بعد یه سلام علیک با یه سری جمله ی نا مفهوم بهم حالی کرد که یه قطره واسه چشماش می خواد.نسخه پیچ رو صدا زدم.اومد و گفت خانم دکتر تو چشمش سیمان رفته قطره می خواد،سولفاستامید خوبه؟

گفتم نه باید بره درمانگاه.خلاصه بهش فهموندیم و با همون شرم،مهربونی و مظلومیت لحظه ی ورود،تشکر کرد و رفت.آقای ... بعدش گفت این بیچاره وضع مالیش خوب نیست،هیچ وقت درمانگاه نمی ره الانم که دیدین رفت خونشون.و من تازه یادم اومد مسیری که اون پیرمرد رفت دقیقا خلاف جهت بیمارستان بود...

تا ۲۰ دقیقه حسابی دمغ بودم.شاید این مساله خیلی عادی بشه و دیدن این اتفاقات به قول بچه ها یه عادت امامباد اون روزی که روحمون از این همه بی تفاوتی،به تعفن کشیده بشه و شامه ی ما اونقدر به بوی ناخوشایندش عادت کنه که از یاد ببریم داریم نابود می شیم و تکانی لازمه تا از جمود و نعشی در بیایم .مباد ....

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مهر 1386ساعت 9:22 قبل از ظهر توسط سمیه| |