یه روز با بچه ها داشتن از کشیک می اومدن روپوش تنشون بوده.سرپرست جلوشونو می گیره میگه خانما چرا روپوش؟مانتو پوشیدن قانونه!!!! آلا هم میگه اینم مانتوئه چه فرقی داره؟و ول میکنه میاد.شب که سرپرسته واسه حضوری میاد میگه آلا پس امروز مانتو پوشیده بودی نه؟آلا هم میگه نه، کی گفته ؟ اون که دیدی روپوش بود

یه بارم تو داروخانه بودم ، پسر کوچیکه ی صاحب داروخانه (البته خیلی هم کوچیک نبودا.۴ سال از من بزرگتر بود) اومد و شروع کرد حرف زدن که آره شماها که واحد پاس میکنین ما هم تو سربازی داریم از این چیسزا.یک عدد لبخند ژکوند تحویلش دادم.گفت به خدا راست می گم.گفتم خب چی مثلا؟گفت مقاومت در شرایط سخت.مثلا نصفه شب لختمون می کنن میگن سینه خیز رو برفا برید.منم گفتم حقتونه.چشماش گشاد شد،آره پسرا همه چی حقشونه .حالا چرا؟گفتم وقتی این همه آزادی دارین یه کم سختی بگشین به جایی بر نمی خوره.گفت چه آزادی؟گفتم این که ۱۲ شب،۳ نصفه شب تو خیابون تو بیابون باشین هیچ کس کاریتون نداره.اما ما چی؟۹ شب به اون ور میشه گناه کبیره.

گفت والا ما هم هر جا باشیم ۹ خونه ایوم.گفتم مهم اینه که می تونی بیرون باشی.یک خنده ی ملیحی!! کرد و گفت حالا شما ۹.۵ شب بیرون چیکار داری؟گفتم همون کاری که شما ساعت ۱۲ شب داری.قیافش دیدنی شده بود.یه ۲ دقیقه ساکت شد و گفت حالا اگه میشد ساعت ۱۲ بیرون می رفتی؟گفتم اگه شماها میذاشتین،آره.باز هم قیافش...

این حکایت همیشه ادامه داره.قصه ی تلخ نسلی که همیشه انسانیتش زیر لوای جنسیتش محو می شه.دکتر شریعتی جمله ی بس پر مفهومی داره

"دست و پای زن را می بندند و به او می گویند: راه برو.......

                                                                           و بعد می گویند: زنان ضعیفه اند.